ซัวสะได อ็องโก เวือด

ซัวสะได อ็องโก เวือด
[ สวัสดี นครวัด ]
 
๑๖-๒๐ ธันวาคม ๒๕๔๘ มีโอกาสได้ไปเยือนจังหวัด เสียมเรียบ กัมพูเชีย ห้าวันสี่คืน เดินทางโดยรถตู้ แปดคน งบประมาณ หมื่นนิดหน่อย
ระยะทางจากตลาดโรงเกลือ ออกไป ปอยเปต – ศรีโสภณ – เสียมเรียบ จริงๆ เพียง ร้อยกว่ากิโล แต่เส้นทางกำลังทำ คาดว่า อีกสามปีคงเสร็จ นั่งรถไปจึงปุเลงปุเลงกันพอควร
 
ออกจาก อนุสาวรีย์ชัยฯ ประมาณ ตีห้าครึ่ง ไปถึงตราดยังเช้าอยู่ เดินทางเข้าเขมร เปลี่ยนรถอีกสองครั้ง ทานข้าวกลางวันราวสามโมง
สี่โมง จึงทำบัตรผ่านแบบ สามวัน (แถมหนึ่งเย็นของวันที่ ๑๖) แล้วก็แวะเข้าไปชม อ็องโก เวือด (นครวัด) หนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคกลาง กันเลย (ถ้าอ่าน อังกอร์ จะหมายถึง ข้าวที่ยังไม่สุก)
 
ทีมที่ไป หกคนมาจากเว็บ nikonian ซึ่งล้วนรักในการถ่ายภาพ จึงใช้เวลาค่อยๆ ชม ค่อยๆ ถ่ายภาพ ดูนครวัด กันให้หนำใจ ถ่ายภาพอรุณรุ่ง-อาทิตย์อัสดง และวันที่ ๑๙ ก็อยู่ในนครวัด ทั้งวัน เพื่อดูให้รอบ และทั่วถึง นอกนั้นก็ไป อ็องโก ถ่ม (Angkor Thom นครธม) ปราสาทบาหย่วน (ยันต์ของพ่อ, Bayon บายน), บันเตียย สไล (ป้อมสตรี, Banteay Srei บันทายศรี), กบาลสเปียน (กะบาล+สะพาน=หัวสะพาน Kbal Sapean), ปราสาทตาปรม (Ta Prom), ปราสาทแปรรูป (Pre Rup), ลงเรือไป โตนเลสาป (ที่แปลว่า น้ำจืด), อัปสรา แด๊นซ์ ฯลฯ
 
ห้าวันสี่คืน มีหลายเรื่องผ่านเข้ามาเติมประสบการณ์ชีวิต รวมถึงเรื่องงาน ที่เราปิดโทรศัพท์(ประหยัดค่าโรมมิ่ง) ทำให้ได้ห่างจากความวุ่น ไปห้าวัน แต่ก็ไม่หมดไป (เหมือนกินเหล้าลืมความทุกข์เลยนะเนี่ย) ตอนค่ำหลังอาหาร ก็ต้องออกตระเวณราตรีหาร้านเนทคาเฟ่ คอนเน็คกลับมาอยู่ดี  (ค่าเน็ท ชม. ละ สามพันเรียว จ่ายหนึ่งดอลลาร์ ทอนมาให้ พันเรียว ค่อนข้างตรงไปตรงมาไม่ปัดเศษ) ขนาดก่อนวันเดินทาง ยังทำงานจนถึงตีสี่ครึ่ง แล้วก็ขึ้นรถออกมาเลย ไม่ต้องนอน
 
เมืองเสียมเรียบ ค่อนข้างเป็นเมืองสำหรับการท่องเที่ยว ประชาชนเขมร มีจักรยาน หรือมอเตอร์ไซค์ หรือรถเก๋ง, ในเมืองไม่มีรถประจำทาง จึงไม่ค่อยมีใครเดินเกร่ตามถนน ถ้ามี ก็สันนิษฐานได้ว่าเป็น นักท่องเที่ยว จะได้รับการตะโกนเรียก ฮัลโล่ โล่ โล่ จาก วินมอไซ(จริงหรือหลอก ไม่รู้ เพราะไม่มีเสื้อกั๊ก) และ มอไซค์พ่วงท้าย ตลอด
 
คนกัมพูชา ค่อนข้างอ่อนน้อม, สาวกัมพูชา เกือบทั้งหมด นิยมไว้ผมยาว แล้วมัด, ขอทาน และพวกเกาะติดเร่ขายของ ยังมีอยู่พอควร, มีเคเบิลทีวีไทยรับได้ทุกช่องให้ดูในโรงแรม, อาหาร ศิลปะวัฒนธรรม การร่ายรำ ล้วนเหมือนกันกับไทย รวมทั้งตัวเลขไทย เลขเขมรด้วย ที่เหมือนกันทั้งหมด ส่วนอาหารรสไม่จัดเท่าของไทย, โค้ก-เป็ปซี่กระป๋อง ราคาจริง สิบสามบาท (พันสามร้อยเรียว) แต่ที่เขมร ใช้แต่แบงค์ จึงปัดเศษเป็น ยี่สิบบาท เท่ากับราคาเบียร์กระป๋อง, ลานฝั่งตรงข้ามหน้าโรงแรม มีร้านปาลูกดอก สี่ห้าร้าน ให้คนเขมรเล่น พันเรียว ได้เจ็ดลูก ของรางวัลพวกขนมขบเคี้ยว มาม่า จากเมืองไทย
 
ก็เป็นอีกครั้ง ที่ไปและกลับ ผ่านพ้นมาเหมือนฝัน ถึงเวลาก็ต้องไป ถึงเวลาก็เดินชมๆๆๆ แล้วก็กลับ แล้วยังไงต่อไปละเนี่ย
Advertisements

2 ความเห็น (+add yours?)

  1. Songphon
    ธ.ค. 21, 2005 @ 21:59:29

    บอกให้ถ่ายรูปมาให้ดูเยอะ ๆ ทำไมมีแค่ 3 ภาพเอง (ใน Blog นี้) หรือว่าภาพอื่น ๆ ไม่ผ่านเซนเซอร์?อยากไปเที่ยวกัมพูชาบ้างจัง แต่ถ้าต้องนั่งรถเป็นครึ่งค่อนวันขอผ่านดีกว่า ยอมจ่ายเงินมากอีกหน่อยไปเครื่องบินน่าจะสบายกว่า (สรุปว่าเป็นคนชอบความสบายนั่นเอง แล้วอย่างนี้จะไปเที่ยวได้สนุกไหมเนี่ย)แหมไปตั้งหลายวัน น่าจะมีเรื่องเล่ามากกว่านี้นะครับ เอาไว้รออ่านเพิ่มเติม (หวังว่าคงจะมาเขียนเพิ่ม หลังจากไปปั่นงานที่ค้างเอาไว้เสร็จนะครับ)

    ตอบกลับ

  2. Ken
    ธ.ค. 24, 2005 @ 15:13:24

    เอารูปมาใส่เหนือ blog ทำไง

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Join 48 other followers

Pages

http://www.panoramio.com/userfeed/738518.rss

รูปภาพเพิ่มเติม
%d bloggers like this: